تکنولوژی زباله ­سوز پلاسمایی یکی از روش­ های قطعی امحاء کم خطر می ­باشد. در این مقاله طراحی و ساخت سامانه زباله سوز پلاسمایی با استفاده از فرایند گازی ­سازی توسط مشعل پلاسما دنبال شده است. به منظور امحاء زباله ­های جامد شهری پیاده ­سازی شعله قوس پلاسمای DC انجام گردید. طراحی و ساخت الکترودهای مشعل و نحوه قرارگیری آن به گونه ­ای است که وقتی زباله بر روی شعله پلاسما از طریق دهانه بالایی وارد می ­شود، در معرض دائمی آن قرار می ­گیرد. به این ترتیب علاوه بر اختلاط بهتر واکنش­ دهنده­ ها با پلاسما، عملکرد پایدار و کنترل بهتر، فرسایش کم تر است. در این سیستم به دلیل دمای پردازش بسیار بالا، حذف پسماندهای سمی و آلوده امکان پذیر می ­باشد. به منظور مشخصه­ یابی، تحلیل و شناسایی گونه ­ها و رادیکال ­های پلاسمای مشعل و هم چنین تعیین دمای برانگیختگی الکترون از طیف­سنج نشرنوری استفاده گردید. در طیف نشری، گونه­ های اتمی و رادیکالی مانند NO، N، N2، O و رادیکال OH تشخیص داده شد. با استفاده از شرایط تعادل ترمودینامیکی و روش بولتزمن دما نیز برابر 38/5 الکترون ولت تخمین زده ­شد. ترکیبات گاز متصاعدشده خروجی توسط روش کروماتوگرافی گازی شامل گازهای CO، CO2، N2، O2 و N2O گزارش گردید.

فناوری های حرارتی بازیابی انرژی که به منظور سوزاندن پسماند جامد شهری مورد استفاده قرار می گیرد، یکی از روش های نسبتاً جدید و مناسب در مدیریت پسماند محسوب می شود. در اثر سوختن زباله، حرارت و گازهایی بوجود می آید که این گازها را می توان برای تولید انرژی استفاده نمود. در این تحقیق مدل تصمیم گیری مبتنی بر روش فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) جهت انتخاب بهترین سیستم ترموشیمیایی بر اساس سه معیار فنی، اقتصادی و زیست محیطی در شهر مشهد ارائه شده است. در این مقاله سیستم های ترموشیمیایی که مورد بررسی قرار گرفته است عبارتند از: زباله سوز، گازیفیکاسیون، پلاسما و پیرولیز. روش جمع آوری اطلاعات از طریق پرسشنامه انجام گرفت. هدف از این تحقیق بررسی جامع روش های حرارتی در حوزه مدیریت پسماند و انتخاب مناسب ترین این روش ها در شهر مشهد می باشد. در نهایت مشخص شد که روش پلاسما، زباله سوز، گازیفیکاسیون و پیرولیز به ترتیب مناسب ترین سیستم ترموشیمیایی جهت تولید انرژی از پسماند جامد شهری و همچنین در مدیریت پسماند شهر مشهد می باشد.

زمینه و هدف: در سال های اخیر، مدیریت و دفع مواد زائد جامد شهری به یک مشکل جهانی و به مهمترین دغدغه های زیست محیطی تبدیل شده است. هضم بی هوازی علاوه بر پردازش زباله جامد، یک راه حل بالقوه و مقرون به صرفه برای پردازش پساب های آلی نیز به شمار می رود. هدف این تحقیق، بررسی تاثیر مثبت یا منفی کلسیم کلرید روی تولید بیوگاز حاصل از پردازش بی هوازی مشترک زباله شهری و شیرابه لندفیل است.روش بررسی: اثر 8 سطح کلسیم کلرید بر هضم مشترک زباله جامد شهری و شیرابه در راکتورهای 500mm تحت شرایط دمایی مزوفیلیک و در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار مورد بررسی قرار گرفت. راکتورها با نسبت VS سوبسترا به ماده اصلی 2 بارگذاری و حجم بیوگاز به صورت روزانه اندازه گیری شد. جامدات کل و فرار، کربن/نیتروژن موجود در زباله و همچنین COD، BOD و فلزات سنگین شیرابه بر اساس استاندارد APHA اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج آزمایش نشان داد که با افزایش غلظت کلسیم کلرید، pH راکتور کاهش می یابد. بالاترین میزان تولید بیوگاز تجمعی مربوط به تیمار ca2 (2 g/L) با بیشترین درصد کاهش VS و TS به دست آمد. غلظت های بالاتر از این مقدار کلسیم کلرید (3 g/L£) سبب کاهش تجزیه پذیری جامدات فرار و کل شده و در نتیجه عملکرد هاضم کاهش یافت. نتیجه گیری: از نتایج به روشنی می توان دریافت که افزودن کلسیم کلرید، راه حل موثری برای بهبود تخریب پذیری زیستی در هضم مشترک زباله جامد شهری و شیرابه بوده و با کاهش درصد جامدات کل و فرار، میزان بیوگاز افزایش می یابد.

هدف این پژوهش، ارزیابی امکان تولید انرژی از زباله و کاهش پیامدهای ناشی از دفع غیر اصولی مواد زاید در شهر مشهد بود. یافته ها نشان داد که در بین پنج واریانت مورد ارزیابی، واریانت شماره 5 که بالاترین راندمان انرژی، پایین ترین هزینه و کمترین تولید گازهای گلخانه ای را بدست می آورد، در این شهر قابل اجراست. بر این اساس، می توان در اولین اقدام، یک نیروگاه 1200 کیلوواتی برای شهر مشهد پیشنهاد نمود تا از این طریق بتواند قریب به 150 تن زباله را به صورت روزانه تبدیل نماید. هزینه برآوردی برای راه اندازی این تاسیسات، حدود 15 میلیارد تومان می باشد. این هزینه در طی کمتر از 5 سال مستهلک شده و به سوددهی خالص خواهد رسید. آنالیز حساسیت به وسیله پارامتر نرخ بازده داخلی(IRR) نشان داد که با کاهش 4 درصد از درآمد فروش، میزان IRR به 93/20 درصد می رسد. همین طور با 4 درصد کاهش در دارایی های ثابت و هزینه عملیاتی، نرخ بازده داخلی به ترتیب به 13/23 درصد و 78/22 درصد خواهد رسید.

مدیریت مواد زاید جامد شهری در معنای کلی خود فرایندی چند وجهی است و از مولفه های متفاوتی برخوردار است.برای شناخت این نوع مدیریت باید مولفه ها و عناصر (کاهش از مبدا، تولید، ذخیره و پردازش، جمع آوری، حمل و نقل، بازیافت، دفع و مراقبت های بعد از دفع) آن شناخته شوند، تا راه حل علمی برای برون رفت از مشکلات موجود به دست آید. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر کمک به بهینه کردن سیستم مدیریت مواد زاید جامد شهر بوکان است. روش پژوهش به صورت توصیفی، تحلیلی و پیمایشی است و روش گرد آ وری اطلاعات به صورت کتابخانه ای، میدانی و تکمیل پرسشنامه در 3 ناحیه شهرداری بوده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از SPSS و آمار استنباطی (رگرسیون ساده خطی و ضریب همبستگی پیرسون) استفاده شده است. یافته های نشان می دهد که در شهر بوکان روزانه بیش از 150 تن زباله تولید می شود که بیشترین مواد فساد پذیر با 77.9 درصد و کمترین با 1.3 درصد مربوط به فلزات است. 22.1 درصد کل زباله ها غیر از مواد فساد پذیر است که حدود 12.5 درصد آن را زباله های قابل بازیافت تشکیل می دهد. 79.1 درصد پاسخگویان اظهار کرده اند که در زباله های تولید شده خانگی مواد قابل بازیافت وجود دارد. نتایج حاصل نشان می دهد که زمینه حضور مردم در طرح ها و برنامه های مدیریت مواد زاید جامد فراهم نشده به طوری که 49.7 درصد از سرنوشت زباله ها بی اطلاع اند. 58.8 درصد از هزینه جمع آوری زباله ها اطلاع کافی ندارند. فرهنگ سازی و بهبود زیر ساخت های مربوط به بازیافت زباله 56.7 درصد ضعیف بوده است. بنابراین، به طور کلی، مشخص می شود که شهرداری بوکان در زمینه مدیریت اصولی مواد زاید جامد، به خصوص بازیافت زباله موفق نبوده است.

زمینه و هدف: به خاطر حجم بالای تولید زباله در شهر آمل و نزدیکی این شهر به دریا و جنگل، نیاز به مدیریت صحیح زباله های شهری به منظور ممانعت از آلودگی محیط زیست بیش ازپیش احساس می شود. از سوی دیگر با توجه به این که مواد آلی فسادپذیر حدود 80 درصد زباله های جمع آوری شده این شهر را تشکیل می دهند، بنابراین ارایه راه کاری جدید جهت تولید کمپوست از زباله های شهری و مقایسه کیفیت محصول بر طبق استانداردهای سازمان ملی استاندارد ایران از اهداف این مقاله می باشد. روش بررسی: در این مقاله، تولید کمپوست در شرایط بسته و کنترل شده گل خانه ای به عنوان یک روش نوین به همراه طراحی و ساخت یک دستگاه خردکن زباله و یک رآکتور بستر جامد هوادهی شونده نوین مورد بررسی قرار گرفت. در این رآکتور عمل هوادهی و هم زدن توده با کنترل دقیق قابل انجام است و می توان از این رآکتور در مقیاس های بزرگ استفاده نمود. هم چنین در حین تولید، پارامترهایی مانند دما، pH، میزان کربن، میزان نیتروژن و نیز میزان خاکستر اندازه گیری شد. برای نمونه گیری ها نیز از روش نمونه گیری مرکب استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد تولید کمپوست حاصل از این تحقیق در مدت زمان 25 روز به دست آمد که کم تر از فرآیندهای رایج مشابه می باشد. در این بررسی، نسبت کربن به نیتروژن محصول نهایی 19.89،7.29pH  و میزان هدایت الکتریکی7.7dS/m  به دست آمد که نشان می دهد کمپوست حاصل از این تحقیق دارای مشخصات کمپوست درجه یک مورد تایید سازمان ملی استاندارد ایران می باشد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، می توان روش پیشنهادی حاصل از این تحقیق را برای تولید کمپوست مرغوب تجاری از زباله های شهری پیشنهاد داد.

هضم بی هوازی به منظور تولید بیوگاز روشی اثبات شده برای تولید انرژی تجدیدپذیر از زباله های جامد شهری است. در این تحقیق اجزای بخش آلی زباله جامد شهری در کلان شهر کرج تعیین شد. اجزاء بخش آلی زباله در پنج دسته ضایعات میوه، چربی و پروتئین، نشاسته، سبزیجات، و سلولزی در دو فصل زمستان و تابستان رصد شد. سپس یک نمونه که بیانگر متوسط مقدار اجزاء زباله باشد سنتز شده و عملکرد بیومتان، شاخص های هضم پذیری و پارامترهای مدلسازی سینتیک تولید بیوگاز در آزمون وعده ای در دمای مزوفیل و در دو سطح غلظت 8 و 15% TS بررسی گردید. بیشترین جزء در بخش آلی زباله به ضایعات میوه و سبزی با مجموع 9/62 و 6/70% در دو فصل زمستان و تابستان تعلق داشت. عملکرد بیومتان در 8 و 15% TS به ترتیب برابر با 2/385 و 2/289 L/kg VS و درصد متان 8/66 و 8/58 تفاوت معناداری داشت، اما تخریب VS با مقادیر 49/87 و 72/84% تفاوت معناداری نداشت. در نتیجه برای زباله تفکیک شده در مبدا هضم بی هوازی در TSهای پایین تر، نتایج بهتری نسبت به هضم خشک دارد. هضم پیوسته برای زمان ماند 30 روز برای داشتن تولید ویژه بیومتان و تولید حجمی بالا در شرایط پایدار قابل اجرا است.

تأثیر شیرابه بر مشخصات خاک های ریزدانه به دلیل ماهیت کانی های تشکیل دهنده آن، بیشتر از خاک های دانه ای است. در این تحقیق با انجام 14 آزمایش تحکیم و 42 آزمایش برش مستقیم بزرگ مقیاس و تصویربرداری با میکروسکوپ الکترونیکی به بررسی تأثیرات شیرابه زباله های شهری بر پارامترهای مقاومتی دو نوع خاک رس با پلاستیسیته زیاد و با پلاستیسیته کم پرداخته شده است. در خاک CH و CL، با افزایش آلودگی تا 20 درصد، مقدار تنش برشی در فشار عمودی 100 و 200 کیلوپاسکال حدود 30 درصد در کوتاه مدت و حدود 40 درصد در بلند مدت نسبت به خاک غیرآلوده کاهش یافته است. مقدار نشانه فشردگی خاک با خمیری بالا در ازای افزایش آلودگی به میزان 20 درصد، در حدود 45 درصد در بازه زمانی 96 ساعت و 180 روز کاهش یافته است. خاک های آلوده سریع تر به مقاومت برشی بیشینه خود رسیده و دچار گسیختگی می شوند. با افزایش آلودگی تا 20 درصد مشاهده شد که نمونه خاک CH و CL در بلند مدت تحت فشارهای عمودی 100 و 200 کیلوپاسکال به ترتیب حدود 36 و 32 درصد زودتر)از نظر طی مسافت( نسبت به حالت غیر آلوده به مقاومت برشی بیشینه خود رسیده است. با گذر زمان تأثیر شیرابه بر رفتار برشی و تحکیمی خاک افزوده می شود.

آلودگی زیست محیطی ناشی از پلیمرهای نفتی و محدودیت منابع نفتی باعث توسعه پلیمرهای زیست پایه و حرکت به سوی کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی شده است. در سال های اخیر پلی وینیل الکل (PVA) به دلیل حلالیت در آب، غیر سمی بودن، مقاومت شیمیایی عالی، خواص بازدارندگی مناسب و زیست تخریب پذیری توجه زیادی را به خود جلب کرده است. علیرغم استفاده روزافزون آن، در مورد تخریب آن به ویژه نقش باکتری ها در این فرآیند، نسبتا کم است. هدف از این مطالعه جداسازی و شناسایی باکتری تجزیه کننده پلی وینیل الکل را از کمپوست زباله های جامد شهری است. نمونه برداری در طی فرآیند تولید کمپوست از زباله های جامد شهری در کارخانه کمپوست کرج انجام شد. فیلم های پلی وینیل الکل با استفاده از نیتروژن مایع، خشک کردن انجمادی و پرس داغ تهیه شدند. فیلم های پلی وینیل الکل به مدت 150 روز در داخل کمپوست زباله های جامد شهری دفن شدند. سپس تعداد باکتری ها در محیط کشت شمارش گردید. یک سویه باکتری تجزیه کننده پلی وینیل الکل از کمپوست زباله های جامد شهری جداسازی و خالص سازی شد. سپس با انجام PCR با روش rDNA 16S باکتری مورد نظر شناسایی شد. در این مطالعه، بیشترین تعداد باکتری در محیط کشت حاوی کمپوست و فیلم های پلی وینیل الکل 1/0± 280 و کمترین تعداد باکتری 3/0± 110 در محیط کشت کنترل به-دست آمد. بعد از شناسایی مولکولی و تعیین توالی ژن rDNA 16S، بلاست توالی شباهت بالای نمونه باPseudomonas geniculate را نشان داد. مطالعه حاضر، اولین گزارش تخریب پلی وینیل الکل توسط Pseudomonas geniculate می باشد.